Kundakundecharya as the leader of the mulasangha was the most eminent among the ascetics. This is clear from a popular sloka found in the following Jain inscription.
Mangalam kundakundadya jaina dharmostu mangalam
About Konakondla: It is an ancient Jain pilgrimage centre, located 6 Km. Sounth of Guntakal railway station. The Jambu Dweepachakram – a relic of Jain culture and a jewel in the crown of Anantapuram district – is carved on a large rock here, but it remained undiscovered for a long time. Sri R.V. Chakravarti, who worked as a headmaster here in 1966, recognised the wheel (chakram) as Jambu Dweepachakram for the first time and gave it international publicity. There is a reference to it in the book ‘Jain Cosmology penned by Kolitti Kailat, who works in New Soobonne Univesity. Konakondla village lies enveloped by glorious Nature amidst Cumbum Narasimhaswamy konds. Rasa Siddula gutta and Karibasappa Gutta. The figure of Konda Kundachartya, poised on a lotus. is sculpted on a rock behind Tirthankaralayam, lying atop Rasasidhula gutta. Nearly one can find the Jambu dweepa chakram, sculpted in a curcular form, on another rock. The life of Konda Kundacharya forms an important phase in the history of Jain religion of the south. Konakonda is identified by the people as Kondakunda Konda Kundacharya was also known as Yelacharya. historieans had confirmed that “Tirukkural”, considered as sacred scripture as Vedas by the Tamilians, was written by Konda Kundacharya. it is also believed that the tradition of initiating the kids into education with writing and chanting “Oum Namah Sivaya, Sidham Namah” was conveived by that Acharya alone. They say that he lived for 85 years and passed asay in 44 A.D.Shri Kunda kundacharya was a great Jain Acharya in Digambara tradition, about 2000 years ago. , Kundakunda succeeded to the pontificate seat in Vikrama Samvat 49 (8 B.C.) at the age of 33. He lived as the pontiff of the mula sangha up to 52 years and passed away in 44 A.D. when he was 85 years of old. ] at Konda Kund of Andhra Pradesh, South India. He became the Digambara Jain monk (Muni) at the age of 11 and Acharya at the age of 44.
It is generally attributed that Kundakunda instituted Om Namassivaya siddham namah, during the aksarabhyas, the intiation learning. This practice has its Jain origins especially in Andhra Pradesh.
Through his writings, Kundakunda has made it clear that he had full knowledge of atamatatva or atmavidya - the knowledge of the soul and advocated the path of vitaraga, non-vitaraga, non-attachment, either for good or bad. One should develop a state of mind through - ‘sravanasakti, strength from austeric practices that lead one to enlightenment.
At a time when Christ had just appeared in the near east horizon, Andhra Pradesh had already Kundakunda, the brightest literary luminary. Although he played an active role in transferring the hither to oral teachings, into a well documented Sarasvat movement, he was a flood of, Santirasapravaha ‘peace and tranquillity’ as found in some inscription. He demonstrated that the Jain precepts of austeric life, ahimsa, aparigrapha and anekanta have for reaching importance in removing the karmie entanglements of the ‘soul’ that lead to enlightenment. it is also believed that the tradition of initiating the kids into education with writing and chanting “Oum Namah Sivaya, Sidham Namah” was conveived by that Acharya alone. They say that he lived for 85 years and passed asay in 44 A.D.
Courtesy to Dr. T.V.G. Sastri, Director of Archeology, Kunda Kunda Jnanapith, Indoor
Jain Literature and Kundakunda (8 B.C.- 44 A.D.)
It would appear that the “Bharat Varsheeya Digambara Kshetra Committe” of Mumbai has resolved to transform Konakondla into a to into a tourist centre of intenational importance.
THE WORKS OF ACHARYA KUNDAKUNDA
Prabhrta-traya or nataka traya i.e., the trilogy of Pancastikayasara, Pravacanasara and Samaysara or Samayasara prbhrta. Also Nliyaamasara,sat-prabhrta or Satpahuda (consisting of Darsana Sutta caritta Bodha, Bhava,and Moks-pahudas), Rayansara; Baraha Anuvekkha. (All these books have been printed.)
He said to have written 84 pahudas.
Some names are given below: (They are not as yet found in any library) Yanisara, Kriyasara, Ardhansara, Ksapanasara, Bamdhasara, Tattvasara, Amgasara, Davvasara, kamma-pahuda, Paya-pahuda, Ughata-pahuda, Drsti-pahuda, Sodhanta-paduda,. Samavaya –pahuda, Naya-pahuda, Vidya-pahuda, Prakrit –pahuda, Curni- pahuda, Pamcavagga-pahudam Karma- vipaka-pahuda, Vastu- pahuda, Payodhara- pahuda, Utpada-pahuda, Divva-pahuda, Sikkha-pahuda, Jiva-pahuda, Acarya-pahuda, Sahava-pahuda, Alapa-pahuda, Cuti-pahuda, Sad-pahuda, Sad-darsana-pahuda, Nokamma-pahuda, Samthana- pahuda, Nitya-pahuda, Eyamta-pahuda, Vihaya-pahuda, Salami-pahuda.
All the works of Sri Kundakunda are Prakrit verse. But it is easy and beautiful. His nataka- traya or trilogy has been commented upon in Sanskirt by Sri Jayasena Acharya. There is also a commentary on Niyamasara by Sri Padamaprabha Maladhari-deva. There is an excellent printed Hindi edition of this work by Jaina Dharma Bhushana Brahmacahri Sital Prasadji.
Kundakunda haddevised a format for South Indian dialects with common letters of reading and writing. It was subsequently made popular by another Jain saint Kumudendu. As stated earlier, Kundakunda was Vattkera, whose name is possibly remembered even today in the south for archaic script known as under the name Vatte (kerae) luttu.
It was Kundakunda who established the devotional prayer of ‘Panchaparamestins prayer, a daily ritual recitation of invoking Arthats Siddhas, Ayyas, Uvajjhas, and Sahus compulsory in the Jain dharma.It is generally attributed that Kundakunda instituted Om Namassivaya siddham namah, during the aksarabhyas, the intiation learning. This practice has its Jain origins especially in Andhra Pradesh.
Through his writings, Kundakunda has made it clear that he had full knowledge of atamatatva or atmavidya - the knowledge of the soul and advocated the path of vitaraga, non-vitaraga, non-attachment, either for good or bad. One should develop a state of mind through - ‘sravanasakti, strength from austeric practices that lead one to enlightenment.
At a time when Christ had just appeared in the near east horizon, Andhra Pradesh had already Kundakunda, the brightest literary luminary. Although he played an active role in transferring the hither to oral teachings, into a well documented Sarasvat movement, he was a flood of, Santirasapravaha ‘peace and tranquillity’ as found in some inscription. He demonstrated that the Jain precepts of austeric life, ahimsa, aparigrapha and anekanta have for reaching importance in removing the karmie entanglements of the ‘soul’ that lead to enlightenment. it is also believed that the tradition of initiating the kids into education with writing and chanting “Oum Namah Sivaya, Sidham Namah” was conveived by that Acharya alone. They say that he lived for 85 years and passed asay in 44 A.D.
Courtesy to Dr. T.V.G. Sastri, Director of Archeology, Kunda Kunda Jnanapith, Indoor
Jain Literature and Kundakunda (8 B.C.- 44 A.D.)
It would appear that the “Bharat Varsheeya Digambara Kshetra Committe” of Mumbai has resolved to transform Konakondla into a to into a tourist centre of intenational importance.
Professor Hoernle says that he has not been able to of Thiruppappuliyur or modern Cuddalore (Reports on the identify Bhadlpur. It is no other than pataliputra or Pataliputra which is the old name Archeological Survey of India,Vol.1906-07-Article on the Pallavas by V.Venkayya). Venkayya suggest that it is not the above place and identifies and remains. This is only a matter of detail. But still the reason given by V.venkayya is not quite sound. The fact that pathiripuliyar is mentioned in Devram as sacred to God Siva will not conflict with its being also the center of the Jainas.
Now this Bhadalpur or Pataliputra is associated with our author Sri Kunkunda as we shall show later on. kundakundar ponnur vedio click here
Prabhrta-traya or nataka traya i.e., the trilogy of Pancastikayasara, Pravacanasara and Samaysara or Samayasara prbhrta. Also Nliyaamasara,sat-prabhrta or Satpahuda (consisting of Darsana Sutta caritta Bodha, Bhava,and Moks-pahudas), Rayansara; Baraha Anuvekkha. (All these books have been printed.)
He said to have written 84 pahudas.
Some names are given below: (They are not as yet found in any library) Yanisara, Kriyasara, Ardhansara, Ksapanasara, Bamdhasara, Tattvasara, Amgasara, Davvasara, kamma-pahuda, Paya-pahuda, Ughata-pahuda, Drsti-pahuda, Sodhanta-paduda,. Samavaya –pahuda, Naya-pahuda, Vidya-pahuda, Prakrit –pahuda, Curni- pahuda, Pamcavagga-pahudam Karma- vipaka-pahuda, Vastu- pahuda, Payodhara- pahuda, Utpada-pahuda, Divva-pahuda, Sikkha-pahuda, Jiva-pahuda, Acarya-pahuda, Sahava-pahuda, Alapa-pahuda, Cuti-pahuda, Sad-pahuda, Sad-darsana-pahuda, Nokamma-pahuda, Samthana- pahuda, Nitya-pahuda, Eyamta-pahuda, Vihaya-pahuda, Salami-pahuda.
All the works of Sri Kundakunda are Prakrit verse. But it is easy and beautiful. His nataka- traya or trilogy has been commented upon in Sanskirt by Sri Jayasena Acharya. There is also a commentary on Niyamasara by Sri Padamaprabha Maladhari-deva. There is an excellent printed Hindi edition of this work by Jaina Dharma Bhushana Brahmacahri Sital Prasadji.
பெளிகுள கல்வெட்டு எண்.351-ல் குந்த குந்தரை ஸ்ரீகோண்டகுந்த என்ற குறிப்பிட்டிருப்பதாலும், இதுபோன்ற மேலும் சில சான்றுகளாலும் ஆசாரிய குந்த குந்தர் ஆந்திர மாநிலத்தின் குண்டக்கல் (கோதண்டகுந்த) என்னும் ஊரில் பிறந்தார் என்பது ஆராய்ச்சியாளர்கள் பலராலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்ட ஒன்றாகும். கோண்டகுந்த என்ற இருபதங்களை உடைய இவ்வூருக்குப் பொருள் மலையூர் அல்லது மலை அணைந்த ஊர் என்பதாகும். கோண்ட, குந்த என்ற இப்பதங்களுக்கு குன்று (மலை) என்ற பொருளாம். புரம் என்றால் ஊர் என்பது யாவரும் அறிந்ததே. எனவே, கோண்டகுந்தபுரத்தை தமிழில் மலையணைந்த ஊர் (மலையனூர்) என்று கூறலாம். ஆசாரிய குந்த குந்தர் இவ்வூரில் பிறந்ததால் அவரை கோண்டகுந்தர் என்று
அழைத்திருக்கக்கூடும். அதுவே மருவி நாளடைவில் குந்த குந்தர் என்று வழங்கலாயிற்று என்பர். ஆசாரிய குந்த குந்தர் கோண்டகுந்தபுரத்தைச் சார்ந்தவர் என்பது உறுதியாகிற குந்தபுரம் ஒரு காலத்தில் பெரிய நகரமாகவும் சமணப் பண்பாட்டின் மையமாகவும் திகழ்ந்தது எனலாம். ஊரின் அருகில் 150 அடி உயர குன்று ஒன்று உள்ளது. அங்கு வேப்பமரம் ஒன்றும் உள்ளது. அம்மரத்தின் அருகில் மூன்றடி உயர முக்குடைகளுடன் கூடிய அரஹந்த பகவானின் இரண்டு கற்படிமைகள் உள்ளன. அந்த கற்சிலைகள் நின்ற வண்ணம் அமைந்துள்ளன. சிலைகளின் இருபுறமும் சாமரை வீசும் தேவர்களின் சிலைகள் உள்ளன. பகவான் சிலைகளுக்குக் கீழ் சின்னம் ஏதும் இன்மையால் இவை எந்த தீர்த்தங்கரர்களின் சிலைகள் என்று அறிய இயலவில்லை. சிலைகளைப் பாதுகாக்க மூன்று புறங்களிலும் 5 அடி உயர சுவர் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. இங்குள்ளவர்கள் இவற்றை சித்த ஸ்வாமி என்று அழைக்கின்றனர். மேலும் வைதீக முறையில் பூஜையும் நடத்துகின்றனர். இங்கிருந்து சுமார் 30 அடிதூரத்தில் பாறை ஒன்றின்மீது ஜம்பூத்வீப ஓவியமும், மற்றொரு பாறையில் சுமார் 6 அடி உயரமுள்ள நின்ற நிலையிலான திகம்பர முனிவா¢ன் திருவுருவப் படமும் வரையப்பட்டுள்ளன. * முனைப்பாடியார் தமிழில் நீதிநூல் அருளிச்செய்த மகானாவார். அதன் அடிப்படையில் கல்லில் வடிக்கப்பட்ட தாமரைப்பூ உள்ளது. தாமரையை சமஸ்க்ருதத்தில் பத்மம் என்றும் கூறுவர். குந்த குந்தருக்கு பத்மநந்தி என்ற ஒரு பெயரும் உண்டு. எனவே இவ்வரைபடம் குந்த குந்தரின் திரு உருவப்படமாக இருக்குமோ? என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.இங்குள்ள சன்னகேஸ்வரர் கோயிலுக்கு அருகில் ஒரு பாறை உள்ளது. அதன்மீது அமர்ந்த நிலையிலுள்ள தீர்த்தங்கரர்களின் சிலைகள் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. அதன் கீழ்ப்பகுதியில் கல்வெட்டு ஒன்றும் உள்ளது. ஆனால் அது எளிதில் படிக்க இயலாத நிலையில் சிதைந்துபோயுள்ளது. கல்வெட்டின் துவக்கத்தில் ஜினேஸ்வரனின் துதியும், இவ்விடம் பத்மநந்தி பட்டாரகரின் பிறப்பிடம் என்றும் குறிப்பிட்டுள்ளதாகக் கூறுகின்றனர். மற்றொருபுறம் தெலுங்குமொழி கல்வெட்டும் உள்ளது. அன்றியும் கி.பி.7, 10, 11-ம் நூற்றாண்டுகளைச் சார்ந்த கல்வெட்டுகளும் காணப்படுகின்றன. அவற்றுள் பல சமணம் சார்ந்தவைகளாம். கி.பி.16-ம் நூற்றாண்டைச் சார்ந்த கல்வெட்டு ஒன்றில் நியாய சாஸ்திரத்தில் தலைசிறந்து விளங்கிய ஆசாரிய வித்யாநந்த சுவாமியைப் பற்றிய குறிப்பும் உள்ளது என்பர். இந்த ஊரின் தென்புறத்தில் ஒரு பாறையில் மூன்றடி உயர திகம்பர உருவமும், அதனருகே உள்ள பாறையில் சமணம் சார்ந்த சின்னங்களும் வடிக்கப்பட்டுள்ளன. ஆனால் இன்று அவ்வூரில் சமணம் ஒருவருமிலர் என்பது வியப்பூட்டும் செய்தியாகும். இவ்வாறு கிடைக்கப்பெற்ற ஆதாரங்களைக்கொண்டு ஆசாரிய குந்த குந்தரின் பிறப்பிடம் ஆந்திர மாநிலத்தில் உள்ள கோண்டகுந்தபுரம் என்பது தெளிவாகிறது. ஆசாரிய குந்த குந்தரின் நூல்களுக்கு ஆசாரிய அம்ருத சந்திரர், ஆசாரிய ஜயஸேனர், மாமுனிவர் பத்மப்ரபமலதாரி தேவர், பட்டாரக சுருதஸாகர்சூரி ஆகியோர் ஸம்ஸக்ருத மொழியிலும், சுமார் 200 ஆண்டுகளுக்கு முன் தோன்றிய வடநாட்டைச் சார்ந்த பண்டிட் ஜயசந்த் சாப்டா, பாண்டே ஹேமராஜ்ஜீ பண்டிட் பனாரஸிதாஸ், பாண்டேராஜ்மல்ஜீ ஆகியோர் டூண்டாரி (இந்தி) மொழியிலும் உரைகள் எழுதி உள்ளனர். ஆசாரிய குந்தகுந்தர் அருளிய பெரும்பாலான நூல்கள் யாவும் ஸெளரஸேனீ ப்ராக்ருத மொழியில் அமைந்தவையாகும். அவர் நூல்கள் பெரும்பாலும் பாகுடம் (ப்ராப்ருதம்), அல்லது ஸாரம் (சாரம்) என்ற சொலலை ஈற்றாகக் கொண்டுள்ளன. இங்கு ஸாரம் என்ற சொல்லுக்கு பிழிவு அல்லது தேர்ந்தகருத்து என்று கொள்ளலாம். இச்சொல் ஸமஸ்க்ருத பிராக்ருத மொழிகள் இரண்டிலும் பயன்படுத்தப்படுகிறது. ஆனால் பாகுடம் என்ற சொல் பிராக்ருதமொழிச் சொல்லாகும். அதை ப்ராப்ருதம் என்று ஸமஸ்க்ருதத்தில் கூறுவர்.----இப்போது பாகுடம் (ப்ராப்ருதம்) என்ற சொல்லுக்குப் பொருள் என்ன என்பதைப் பார்ப்போம். முன்பே கூறியபடி சுருதத்தின் 12 அங்கங்களுள் 12வது அங்கமாகிய திருஷ்டி ப்ரவாதாங்கம் 14 பூர்வங்களை உடையதாகும். அந்த 14 பூர்வங்களுள் ஞானப்ரவாத பூர்வத்தின் வஸ்து அதிகாரத்திற்குட்பட்ட பிரிவுக்கு பாகுடம் (ப்ராப்ருதம்) என்று பெயர். அஹியாரோ பாஹுடயம் என்ற கோம்மடஸார ஜீவகாண்ட காதை எண் 340-ன்படி ப்ராப்ருதமும் ஒரு அதிகாரமாகும். மொத்தமுள்ள 14 பூர்வங்களில் ப்ராப்ருதங்களின் (பாகுடங்களின்-அதிகாரங்களின்) எண்ணிக்கை மட்டும் 3900 ஆகும் என்பர்.மேலும் ஆசாரிய குந்த குந்தரின் நூல்களில் கூறப்பட்டுள்ள காதைகளை மேற்கோள்களாகவும் சம்ஸ்க்ருதத்தில் அக்கருத்துக்களை மொழி மாற்றம் செய்தும், ஆசாரிய பூஜ்யபாதர், ஆசாரிய தேவநந்தி, ஆசாரிய யதிவிருஷபர், ஆசாரிய வீரஸேனர் ஆசாரிய உமாஸ்வாமி முதலிய ஆசாரியர்கள், தங்கள் நூல்களில் எடுத்துக்காட்டி ஆசாரியரின் கருத்துக்களைப் போற்றிவந்துள்ளனர். அத்துடன் நயசக்ரத்தை அருளிய 'மாயில்லதவலர்' குந்த குந்தரால் அருளப்பட்ட நூல்களின் ஸாரத்தைக்கொண்டு இந்நூலை எழுதுகிறேன் என்று குறிப்பிட்டுள்ளார்.ஆசாரிய குந்த குந்தரின் சுருத பரம்பரையைத் தழுவி பிற்காலத்தில் ஆத்மானுசாஸனம், தத்வார்தஸாரம், யோகஸாரம், கார்த்தகேயானுப்ரேக்ஷ¡, சத்பாக்ஷ¢தாவலி, இஷ்டோபதேசம், ஆத்மமீமாம்ஸா போன்ற ஆன்மீய நூல்கள் தோன்றின என்றால் அது மிகையாகாது. ஆசாரிய குந்த குந்தரால் அருளப்பட்ட நூல்களுள் நமக்கு இதுவரை கிடைக்கப்பெற்ற நூல்கள் அனைத்தும் மேற்கண்ட உரையாசிரியர்களின் உரையுடன் இந்தி மொழியில் அறிஞர் பெருமக்களால் வெளியிடப்பட்டுள்ளன. மேலும் குஜராத்தி, மராட்டி, கன்னடம், ஆங்கிலம் போன்ற மொழிகளிலும் குந்த குந்தரின் பெரும்பாலான நூல்கள் வெளியிடப்பட்டுள்ளன.....
-ஸ்ரீகுந்தகுந்தர்மேலும், ஆசாரிய குந்த குந்தரின் உரையாசிரியர்களுள் ஒருவரான ஐயசேனாசாரியார் பாகுடம் என்ற சொல்லுக்கு காணிக்கை என்ற பொருளைத் தந்துள்ளார். எவ்வாறு அரசனை தரிசிக்கக் காணிக்கை கொண்டு செல்லப்படுகிறதோ, அவ்வாறே ஆன்ம அரசனை தரிசிக்க பாகுடம் காணிக்கைக்கு ஒப்பாகும் என்பார். பிராக்ருத ஸமஸ்க்ருத மொழி அகாராதிகளிலும் காணிக்கை என்று பொருள் தரப்பட்டுள்ளது. ஆசாரிய அம்ருதசந்திரர் பாகுடம் என்ற சொல்லுக்கு, ஜின பிரவசனத்தின் ஒரு பாகம் (பகுதி) என்று பொருள் கண்டுள்ளார். ஸ்ரீயதிவ்ருஷபாசாரியார் பாகுடம் என்ற சொல்லுக்கு 'ஜம்ஹா பதேஹி புதம் (புடம்) தம்ஹாபாகுடம்' அதாவது பதங்களால் தெளிவாக்கப்பட்டது பாகுடம் என்று கூறியுள்ளார்.* ஷட்கண்டா கமத்தின் ஜயதவல உரை ஆசிரியர் வீரசேனமாமுனிவர் ப்ராப்ருதம் என்ற சொல்லுக்கு 'ப்ரக்ருஷ்டேன தீர்த்தங்கரேண ஆப்ருதம் ப்ரஸ்தாபிதம் இதி ப்ராப்ருதம்' என்று கூறியுள்ளார். தலைசிறந்த தீர்த்தங்கரரால் அருளப்பட்டு, நிலைநாட்டப்பட்டது ப்ராப்ருதம் என்று இதற்கு பொருளாகும். பாகுடம் என்றால் ஸாரம் அதாவது ஜின பிரவசனத்தின் சாரம் என்றும் கூறுவர் ஆசாரியர்கள்.
பொன்னூர்: இது வட ஆர்க்காடு மாவட்டம் வந்தவாசி தாலுகாவில் உள்ள ஊர். இதற்கு அழகிய சோழ நல்லூர் என்னும் பெயரும் வழங்கியதாகத் தெரிகின்றது. இப்போதுள்ள சமணர்களின் முக்கிய ஊர்களில் ஒன்று. இவ்வூரில் ஆதிநாதர் கோயில் இருக்கின்றது. இக் கோயிலில் உள்ள ஜ்வாலாமாலினி அம்மன் (இயக்கி) பேர்போனது.- இவ்வூருக்கு 2 மைல் தூரத்தில் உள்ள பொன்னூர் மலை என்னும் ஒரு குன்றில் ஏலாசாரியார் என்பவரின் திருப்பாதம் இருக்கின்றது.அமைக்கப்பட்டுள்ள ஏலாசாரியரின் திருப்பாதத்திற்கு ஆண்டுதோறும் சமணர்கள் பூசை முதலிய சிறப்புச் செய்து வருகிறார்கள். பொன்னூரைச் சுவர்ணபுரி என்றும் கூறுகிறார்கள். இந்த மலையில் பாறையில் இந்த ஏலாசாரியார் என்பவர் திருக்குறள் இயற்றிய திருவள்ளுவர் என்று (சமணர்கள்) கூறுகிறார்கள்
. Kundakundacharya was a leading light even in Tamil literature. His tradition is attributed to Tirukkural, a work which was given to Tiruvalluver who introduced it to the Sangam proceedings at Madurai. He had devised a format for South Indian dialects with common letters of reading and writing. It was subsequently made popular by another Jain saint Kumudendu. As stated earlier, Kundakunda was Vattkera, whose name is possibly remembered even today in the south for archaic script known as under the name Vatte (kerae) luttu.
It was Kundakunda who established the devotional prayer of ‘Panchaparamestins prayer, a daily ritual recitation of invoking Arthats Siddhas, Ayyas, Uvajjhas, and Sahus compulsory in the Jain dharma.
It is generally attributed that Kundakunda instituted Om Namassivaya siddham namah, during the aksarabhyas, the intiation learning. This practice has its Jain origins especially in Andhra Pradesh.
Through his writings, Kundakunda has made it clear that he had full knowledge of atamatatva or atmavidya - the knowledge of the soul and advocated the path of vitaraga, non-vitaraga, non-attachment, either for good or bad. One should develop a state of mind through - ‘sravanasakti, strength from austeric practices that lead one to enlightenment.
At a time when Christ had just appeared in the near east horizon, Andhra Pradesh had already Kundakunda, the brightest literary luminary. Although he played an active role in transferring the hither to oral teachings, into a well documented Sarasvat movement, he was a flood of, Santirasapravaha ‘peace and tranquillity’ as found in some inscription. He demonstrated that the Jain precepts of austeric life, ahimsa, aparigrapha and anekanta have for reaching importance in removing the karmie entanglements of the ‘soul’ that lead to enlightenment.
kund kunda vedeka sethra vedio click the link here
The puranic literature consists both of big and small epics.
Prathamanuyoga speaks of Puranas of 24 Tirthankaras, 12 Chakravartins, 9 Bala
Bhadras, 9 Narayanas, 9 Prati Narayanas and they constitute the Trisasti
Salakapurushas It also gives the account of the families of Jinas, Vidyadharas,
Cakravarthins, Charanas, Kings etc.
Yativrsabhas, Tailoyapannati, and works of Jayadeva show that their varna and mantra vrttas have a bearing on the present day mathematical treatment of permutations and combinations, binomial theorem and co-efficients etc. Suryapranjapti, a Jain work on astronomy, gives practical approach in estimating a small unit of time measuring its shadow lenths known as ‘samayas’. Another work Panchastikaya of Kundakunda identifies samaya as the minutest movement of light as paramanu prachalanayatah. This forms the basis for the present day theories: the ‘seattering of light’ and the ‘Raman effect’. In this context, it has to be stated that Kundakunda was a versatile genius and a celebrated literary figure, who lived between the closing years and the first half of the Christian period.
According to epigraphical records his name is Kundakunda. Devasena (10th
cent A.D.) and Jayasena (12th cent.) refer him as ‘Padmanandi’. In the later
works, he is known as vattekera, grudhapichha and Elacharya.
14/03/2022, 12:56 முதன்மையானவர்.இவர் ஆந்திர மாநிலத்தில் கி.மு.52-ம் ஆண்டில் குண்டக்கல் (கோண்ட குந்த்)மரியாதை காரணமாக அவ்வூரின் பெயரிலேயே குந்தகுந்தர் என அழைக்கப்பத்மநந்தி, ஏலா ச்சா ரி யார், வக்ரகிரி வா , க்ரத்தபிச்சர் எனும் பெயர்களுண்டு14/03/2022, 12:55 சமணம்: ஆன்மா வை ஆராதித்தவர் | சமணம்: ஆன்மா வை ஆரா தித்தவர் - hindutamil.in
https://www.hindutamil.in/news/spirituals/17386--2.html 1/1
குந்தகுந்தர் திருவண்ணா மலை மா வட்டம், வந்தவாசி அருகிலுள்ள பொன்னூநீலகிரி மலை மீது தவம் இருந்துள்ளார். மலையின் மீது இவரின் பாதங்கள் இவ்விடம் புண்ணிய இடமாகத் திகழ்கிறது.குந்தகுந்தர் தமது 11வயதில் முனி தீட்சை மேற்கொ ண்டா ர். கி.மு ஆச்சார்யர் பதவி ஏற்று 51 ஆண்டுகள் அப்பதவியை அலங்கரி த்துள்ளார்.திருப்பா திரிப்புலியூரியிலிருந்த திராவிட சங்கத்தின் தலைவரா க இருந்தார்.பாகுடங்களாக பிராகிருத மொழியில் எழுதி உள்ளார். பாகுடங்கள் என்றால் இவை ஆன்மா வை மையப்படுத்தி எழுதியவை . இவர் ஆன்மாவை ஆரா தித்த இவரின் நூல் மிகச்சிறந்த நூலாகும். ஆனா லும் அந்நூலில் தம்மை ப்பற்றி ஏது குந்தகுந்தர் திருக்குறளை எழுதி திருவுள்ளம் நாயனார் மூலம் மதுரை த் தமிழ் அரங்கே ற்றினா ர் என்றும் திருவுள்ளம் நாயனாரின் பெயர் மருவி திருவள்ளு எனவும், குந்தகுந்தா சாரியார் காலமும் திருக்குறளும் முதல் நூற்றாண்டுயெ பேரா .அ.சக்கரவர்த்தி என்பவர் தன் திருக்குறள் உரையில் எழுதியுள்ளார்.குந்தகுந்தாசாரியரின் நூல்கள் தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி, கன்னடம், மராட்டி, மொழிகளில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. சிகாகோபல்கலைக்கழகத்திலு இடம்பெற்றுள்ளன. இப்பல்கலைக்கழகம் அஷ்டபா குடங்கள் எனும் நூலை 5 குந்தகுந்தர் குஜராத்திலுள்ள ஊர்ஜந்தகிரிக்குச் சென்று வந்துள்ளார். கிருஷ்ணகண்டதீவு சென்று வந்ததுபோல் குந்தகுந்தர் சாரணரித்தியின் (விண்ணில்செவிதேஹம் (மேலுலகின் இடம்) சென்று சீமந்தர பகவானைத் தரிசித்து பரதகண் நம்புகின்றனர்.இவர் இறுதியாக கர்நாடக மாநிலத்திலுள்ள குந்தாத்ரி எனும் மலை யை அடை அடைந்தார். அம்மலையில் தைலபன் எனும் அரசன் கி.பி. 12-ம் நூற்றாண்டில் நாதரின் ஆலயத்தை எழுப்பி சிறப்புசெய்தான்.இன்றும் தமிழகத்தில்பொன்னூர் மலையில் குந்தகுந்தா சாரியாரின் திருப்பா பூசைகள் செய்து வழிப்படுகின்றனர்.மலையடியில் அவர் பெயரில் குந்தகுந்தொழிற்பயிற்சி நிலையம், திருக்குறள் ஆராய்ச்சி மையம் போன்றவை
A great organizer of the highly complex concepts of Jain philosophy, Kunda-kunda wrote five renowned books: Samayasär (Treatise on the True Self) Pravachanasär (Treatise of Preaching) Niyamasär (Treatise on Rules of Conduct) Panchästikäya (Treatise on Five Universal Substances) Ashta-pähuda (Eight Steps), a collection of eight texts All of his works are written in an ancient dialect known as Saurseni Präkrit, similar to Ardha-Mägadhi Präkrit. The organizing of Jain ideas into certain relationships and structures, taken for granted in recent centuries, was a product of his thought. So extraordinary was this idea that many other books written in this style by his pupils and other Jain scholars are popularly ascribed to him. In the Digambar tradition, he is praised immediately after Lord Mahävir and the preceptor Gautam swämi in the auspicious blessing (Mangalächaran) prayer. Some Jains of the Digambar tradition dub their tradition Kunda-kunda Anvaya (the order of Kunda-kunda). However, scholars of all sects study his books with deep veneration.
Ächärya Kunda-kunda has been called “Light of this Dark Age”. Several commentaries on his Samayasär have been written in Sanskrit and in modern languages. In recent centuries, the Samayasär has greatly moved leaders and scholars like Banärasi Däs, Taran swämi, Shrimad Räjchandra and Gurudev Shri Kanji Swämi. Today, in the southern state of Tamilnadu in India, on a large stone under a certain Champä tree on the hill Ponnur Malai, pilgrims may stumble upon an engraved pair of
 |
Samayasaram
Vandittu savvasiddhe dhuvamachalamaqovamam gadim patte
Vochchhåmi samayapåhudaminåmo suyakévafi bhaqiyam. ( 1 )
1. Bowing to all the Siddhås who have attained a state of existence, permanent, immutable, and incomparable, I will speak of this Samaya Påhuda which has been uttered by the all-knowing Masters of Scripture. Oh, Bhavyas, listen to this.
Jivö charittadamsaqaqåqa!thido tam hi sasamayam Jåqe
Poggala kammuvadesatthiyam cha tam jåqa parasamayam ( 2
2. Know ye that the Jiva which (in its intrinsic purity) fests on Right Conduct, Faith and Knowledge is the real Self. But that which is conditioned by karmic materials is other than the real.
Eyattaqichchhayagadö samavo savvattha sundaro loge
Bandhakahaeyatte teqa visamvådipi hoyi (3)
3. The Self which has realised its oneness (uncontamilfated by alien conditions) is the beautiful ideal in the whole Universe. To associate bondage with this unity is therefore self-contradictory.
Sudaparichidåqubhuda
savvassa vi kamabhogabandhakaha
Eyattassuvalambho
[lavati qa sulabho vibhattassa (4)
4. The proposition that all living beings are characterised
by desire for worldly things, enjoyment of the same and consequential bondage has. been heafd, observed and personally experienced by all. But the realisation of the unity of the Higher Self which is free from all such empirical conditions, by our own personal experience, is not easy of achievement.
Tam eyattavibhattam dåyeham appaqo savihaveqa
Jadi dåyejja pamåqarp chukkijja chhalarp qa ghettavvarp ( 5 )
5. That Higher Unity differentiated from alien conditions, I will try to reveal as far as I can. Accept it if it satisfies the conditions of Truth or Pramånas. But if I fail in my description, you may reject it.
Navi hodi appamatto 1.1a pamatto jåqago du jo bhåvo
Evam bhaqanti suddhå qådå jo so du so cheva ( 6 )
6. That real being who is of the nature of the Knowef, is neither identical with Apramatta öf Pi-amatta beings. His nature as the Knowef is unique and self-identical. Thus declare the thinkers who adopt the pufe (absolute) point of view.
Vavahatequvadissadi qåQissa charittadamsaqam nanam
Navi qåqam qa charittam (la damsaqam jånego suddho ( 7 )
7. From the vyavahara point of view, conduct, belief and knowledge are attributed (as different chafacteristics) of the Knower, the Self. But from the real point of view there is no (differentiation of) knowledge, conduct and belief, in Pure Self.
Jaha oavi sakkamaqajjo aqajjabhåsam vil.lå yu gåhéyum
Taha vavahåféqa vigå paramatthuvadesaqa masakkam ( 8 )
8. Just as a non-Aryan (foreigner) cannot be made to under stand anything except through the medium of his non-Aryan language, so the knowledge of the Absolute cannot be communicated to the ordinary people except through the vyavahåra point of view.
Jo hi sudeqabhigachchhayi appaqåmiqam tu kevalam suddham
Tam suyakevalimisino bhaqanti loyappa divayarå ( 9 )
9. Whoevef realises the absolute and pure nature of this Self through the knowledge of the scripture, him, the Rishis, the liÉht of the world, call an all-knowing Master of Scripture.
Vavahåf0 abhudattho bhudattho désido du suddhar.lavo
Bhudatthamassido khalu sammådit!i havadi jivo (11)
11. The pfactical stand point does not reveal the teals; the puce point of view is said (to relate to) the real; verily, the soul that takes refuge in the real is one of fight vision.
Suddhosuddhådeso gådavvo paramabhåvadarisihimi
Vavahåradesido puga je du aparamet!hidå bhåve ( 12
Bhüdatthel.läthi gadä jiväjivä ya pupqapävatil cha
Asavasaåvarapijjara bandho mokkho ya sammattam ( 13
13. Right belief is constituted by a clear comprehension, from the real point of view of the nature of the following categories:— Jiva (soul), 4jiva (non-soul), Pzmya (viftue), Påpa (vice), Asrava (inflow of karmas), Sauvara (stoppage of karmas),. Nirjarä (shedding of karmas), Bandha (bondage) and Moksha (emancipation).
qæ-qfr q-cqn-u-i I
Jo passadi appäqarp Qiyadam
Avisesamasarpjuttarp tarp suddhanayarp viyäQihi ( 14)
14. He who perceives the Atman as not bound, not touched, not other than itself; steady, without any difference and notcombined, know ye him, as Sudha-fiya Of the pure point of view.
Jo passadi appäqatll abaddhapu!tharp apaqqamavisésat•p
Apadäsasuttamajjhatp passadi jiqasäsaoatp savvam( 15 )
15. He who perceives the Self as not bound, not touched, not other than self, steady and without any difference, understands the whole Jaina doctrine which is the kernal of the Scfipture.
Damsaqapäqachafittäpi sävidavvä[li sähuQä ühcham
Täqi puqa jäqatiQQivi appäqam cheva qichchhyado ( 16)
16. Faith, knowledge, and conduct should alwavs be chefished by saints from the vyavahära point of view. Know that, in reality, these three are the Self.
Jaha qäma kovi puriso fäyäqalll jäqiüqa saddahadi
To tam aquchafadi puqo 9tthatthivo payatteqa ( 17 )
Evatp hi jivafäyä qädavvo taha ya saddahedavvo
AQuchafidavvo ya puqo so cheva du mokkhakämeqa ( 18 )
17 and 18. As a man knowing the king believes in him and with the object of gain serves him with resourcefulness, even so should the king, the soul, be known, believed in and attended to with the object of emancipation.
Kamme nokammamhi ya ahamidi ahayarp cha kamma-1)0kammam
Jä esa khalu buddhi appadibuddho havadi täva ( 19 )
19. Karmic matter and non-karmic body-matter constitute the I and (conversely) I am identical with karmic matter and non-karmic mattef. So long as this belief persists in the Self, it is said to be aprati-bzddha, one lacking in discriminative knowledge.
Ahamedam edamaham ahamedassahi atthi mama edam
Aqqarp jam pafadavvarp sachittachittamissalll vä ( 20)
Äsi mama puvvamedam edassa ahampi äsipuvvamhi
Hosäi pugo mam edam edassa aharp pi hassämi ( 21 )
Edam ta asarpbhüdam ädaviyappatll karedi sammüdho
Bhudattham jäqanto qa kafedi du tam asammudl.10 ( 22 )
20 to 22. "I am other substance, animate, inanimate, Of mixed; it is myself; I am its and it is mine; it was mine in past time and I was its; even again it shall be mine and I shall be its." Such effoneous notions about the Self (as identifying it with alien objects such as body, etc. (only the deluded one) bahir-aimmz entertains. But one who knows the real natufe of the Self, non-deluded (antar-atman ) never entertains (such erroneous notions about the self).
Aqqäpamohidamadi majjhaminarp bharpadi poggalatp davvatp
Baddhamabaddharp cha tahä jivo bahubhävasaqjutto ( 23 )
23. In the case of the soul that is characterised by various emotions (such as desire, etc.), there are physical objects some (of which are) intimately bound to it (like the body) and some not so intimately bound (such as wealth). "These material objects are mine" so declares one (the bahir-ätman) whose intellect is deluded by wrong knowledge.
Savvanhuq@adittho jivo uvaogalakkhaqo qichchatp
Kiha so poggaladavvibhudo kit-p bhanasi majjhamiqam ( 24 )
24. The nature of the soul as seen by the Omniscient, is permanently associated with its quality called gpayoga (which comprises knowledge and perception, par excellence). How can such a spiritual entity become a physical object? Then how can you say, "this physical object is mine?"
Jadi so poggaladavvibhudo jivattamägadarp idaratll
To sakkä vutturp je majjha minatT1 poggalarp davvam ( 25 )
25. If the soul becomes matter and if the matter becomes the soul then it is possible for you, Oh! bahir-äfman, to say "this physical object is mine."
Jadi jivo ga safitam titthayafäyefiya-santhudi cheva
Savvä vi havadi michchä tena du ädä havadi deho ( 26 )
26. If the soul is not the body then the hymns praising (the bodily excellence, rQasjava, of) the Tifthafikata Of the Achärya will all be false. Therefore the soul must indeed be the body.
Vavahäragäyo bhäsadi jivo dehö ya havudi khalu ekko
Na du qichchhayassa jivo deho ya kadävi ekkattho ( 27
The Vyavahära point of view indeed declares that body
3 and soulate one, but according to the nifchaya point of view, the soul and body ate never identical.
Iqamaqqarp jivädö döham poggalamayarp thuqittu mur.ii
Maggadi hu sagthudo vaqdido maye kevali bhayavam ( 28 )
By adoring the body which is different from the soul and which is constituted of matter, the saint believes, ' cThe Omni scient Lord is thus adored and worshipped by me."
Tam *ichchhaye qa jujjadi qa satiraguqä havanti kevaliqo
Kevaliguqo thuqadi jo so tachcham kevalim thuqadi ( 29 )
29. As the description of a city does not constitute the description of its ruler, in the same way, the adoration of His body is not the adoration of the attributes of the Omniscient Lord.
Nayarammi vaQQide jaha qa vi rappo vaqqaqä kadä hodi
Dähaguqe thuvvante qa kevaliguqä thudä honti ( 30 )
The same point that adoring the body can by no means amount to the adoration of the paramätman is emphasised by the example of a king and his capital.
Jo igdiye jiqattä qäqasahävädhiyam muqadi ädarp
Tarp kalu jidindiyarp to bhaqanti je pichchhida sähü ( 31
. He who, subjugating the senses, realises that the self is of the nature of real knowledge is verily called a conqueror of the senses by the saints who know reality.
Jo moharp tu jiqittä qäqasahävädhiyam muqadi ädam
Taji damöharp sähurp paramatthaviyäqayä vinti ( 32)
. The saints who know the nature ofabsolute reality, call him Jifa-moha Of conqueror of delusion who, by subjugating the delusion, realises that the self is intrinsically of the nature of knowledge.
Jidamohassa du jayiyä khiqo moho havijja sähussa
Tayiyä du khiQamoho bhaqqadi so Qichchhayavidühirp ( 33
The Rishi who, after conquering moha or delusion, further completely eradicates moha (the foot cause of baser emotions), is called by the Seers of Reality, the Destroyer of Delusion.
Näqam savve bhave pachchakkhädi ya paretti qädüqa
Tamhä pachchakkhäqarp (läqäm Qiyamä mugedavvam ( 34)
The discriminative knowledge of the Self leads to discarding all alien dispositions, knowing them to be entirely foreign to the nature of the Self; therefore in reality, this discriminative knowledge of the Self shall be known as prafyäkhyäna Of repulsion
Jaha qäma kovi puriso paradavva mipal.l ti jäqidum chayadi
Taha savve parabhäve qavüqa vimuchchade qäl.ii ( 3 5 )
As a petson rejects a thing brought to him as his own, when he realises through certain marks that it belongs to. somebody else, so also, does the sage discard all alien dispositions, as they ate foreign to him.
Natthi mama kovi moho bujjhadi uvaoga yevo ahanekko
Tarp mohai.limmamattarp samayassa viyäiayä vinti ( 36 )
I am unique inasmuch as I am of the nature of upayoga; hence no delusion whatsoever is related to me. He who thinks like this, the knowers of the true Self call "one free from delusion."
Natthi mama dhammädi bajjhadi uvavoga yeva ahamekko
Tam dhammaqimmamattam samayassa viyäl?.ayä vinti ( 37 )
I am unique inasmuch as I am of the nature of Qayoga. Hence dharma, etc., are not related to me. Hence, he who thinks like this, the knowers of the true Self call, "one unrelated to dharma, etc."
Ahamekko khalu suddho damsaqaqäqamayio sadäfüvi
Navi atthi majjha kirpchivi aqqarp paramäqumittarp pi ( 38 )
38. Absolutely pure, having the nature of perception and knowledge, always non-corporeal, I am indeed unique. Hence not even an atom of alien things whatsoever (whether living ot non-living) is related to me as mine.
முதல் பகுதி - ஞானத்தின் யதார்த்தம் (ஞானதத்துவம்) -92காதை உள்ளன,
இரண்டாவது - ஞானப் பொருட்களின் உண்மை (ஞானதத்துவம்) 108 காதை
மூன்றாவது - நடத்தையின் யதார்த்தம் (சரித்திரதத்வம்) - 75
ஆச்சாரிய ஜயசேனரின் கூற்றுப்படி, இது மூன்றில் 311 காதைகளைக் கொண்டுள்ளது.பிரிவுகள் முறையே 101, 113 மற்றும் 97 காதாக்களை உள்ளடக்கியது. உள்ளது பன்சி ஹேமராஜாவின் இந்தியில் மற்றொரு அற்புதமான வர்ணனை
'பாலபோதபாயா', ஆச்சாரியா அமதச்சந்திரனின் பதிப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இந்த புத்தகம் ஆச்சாரியா அமதக்ரா மற்றும் அதன் பதிப்பைப் பின்பற்றுகிறது ஒவ்வொரு காத்தாவிற்கும் பிறகு விளக்கக் குறிப்புகள் பொதுவாக இந்தி மொழியால் வழிநடத்தப்படுகின்றன.
பான்சி ஹேமராஜாவின் வர்ணனை.
'ப்ரவசனசார'த்தில் அடங்கியுள்ள சில ஆழமான கருத்துகளை இங்கே முன்வைக்கிறோம்: தூய-அறிதல் (சுதோபயோகம்), மங்கள-அறிதல்
(சுபோபயோகம்) மற்றும் அபசகுன-அறிதல் (அஷுபோபயோகம்)
பிரக்ஞை (செட்டானா) அறிவாற்றல் வடிவில் (உபயோகம்) வெளிப்படுகிறது.
அறிவாற்றல் (உபயோகம்) மூலம் ஆன்மா (ஜீவன்) இதில் ஈடுபடுகிறது.
வசனம் எண்.
No comments:
Post a Comment